Zaman Yeli Otuz İki Yaşında

"Bir ses duydum, nedir o?"

Otuz dört yıl önce, 1992'de bu romanın giriş bölümü Yüksel Caddesi'ndeki arkadaşlarım tarafından kahvehanede yüksek sesle okunurdu. 

"Bir ses duydum nedir o?" diyerek başlardı roman. 

Halen yazıyordum o sıralarda. İlk bölüm bitmişti ve bulduğum şey beni çok heyecanlandırmaktaydı. Kör adam dürtüyordu sağırı, bir ses duyduğunu söylüyordu. Sağır ise onun bir şeyler duyduğunu anlıyor ama çevrede bir şey görünmediği için aldırma, bir şey yok diyordu. 

Böyle başlıyordu roman. (Yıllar sonra bu sahneyi gözümde canlandırdım ve ortaya yukarıda AI ile çizdiğim Kızılçukur resmi çıktı.)

Bundan iki yıl kadar sonra romanım İletişim Yayınlar arasındaydı artık. 

Zaman Yeli Moğolların, Selçuklu’nun ya da Doğu Roma’nın büyük otağlarında geçmez, Kapadokya ve çevresindeki küçük beylerin, sıradan insanların arasındaki olayları anlatır. Moğollar ve sultanlar arka planda kalır ve sonuçta küçük insanların hikayesi olarak biçimlenir.

Benim romanlarımda büyük büyük insanlar, devlet yönetenler, akıl sır ermeyen derin kişilikler yoktur. Romanlarım daima insan merkezlidir. Bu ilk romandan beri böyle olmuştur.

Bu roman Kapadokya dörtlüsünün ilkiydi ve otuz yıllık yazma süreci başlamıştı.

"Bir ses duydum nedir o" ile başlayan dörtlü yine aynı soruyla bitsin istemiştim, bundan yıllar önceydi. Biraz fantazya gibiydi. Fakat o aklımdan geçen şey sonunda gerçek oldu, bu dörtlü, sonuncu kitabın sonuncu sayfasında "Bir ses duydum nedir o?" sorusuyla bitti. 

Another sceene from novel: A baptism. Emir Haydar also join this event.

Zaman Yeli (The Wind of Time) 32 Years Old

Thirty-four years ago, in 1992, the opening chapter of this novel was read aloud in the coffeehouse by my friends on Yüksel Street.

"I heard a sound, what is it?" the novel would begin.

 

I was still writing at the time. The first chapter was finished, and what I had discovered excited me greatly. The blind man nudged the deaf man, saying he heard a sound. The deaf man understood that he heard something, but since nothing was visible around, he said, "Don't worry, there's nothing there."

 

That's how the novel began. (Years later, I visualized this scene, and the image of Kızılçukur that I drew above with AI emerged.)

About two years later, my novel was published by İletişim Yayınları.

 

Zaman Yeli (The Wind of Time) doesn't take place in the grand tents of the Mongols, Seljuks, or the Eastern Roman Empire; it tells the story of events among the small lords and ordinary people in and around Cappadocia. The Mongols and sultans remain in the background, and ultimately, it takes shape as a story of ordinary people. 

In my novels, there are no great men, rulers of states, or incomprehensible, profound personalities. My novels are always human-centered. This has been the case since the first novel. This novel was the first of the Cappadocia quartet, and it marked the beginning of a thirty-year writing process. I wanted the quartet, which began with "I heard a sound, what is it?", to end with the same question, years ago. It was a bit of a fantasy. But what I had in mind finally came true; this quartet ended with the question "I heard a sound, what is it?" on the last page of the last book.

-------------------------------------------